روش درماني فعال‌سازي

 

درمان فعال سازی رفتاری(BA) یک درمان ساختار یافته کوتاه مدت برای افسردگی است که هدفش فعال سازی مراجع به شیوه های گوناگونی است که باعث افزایش تجارب پاداش دهنده در زندگیشان می شود. تمام تکنیک های BA در جهت هدف بنیادین افزایش فعال سازی و درگیری در دنیا فرد بکار برده می شود. در این راستا، BA همچنین بر روی فرایندهایی که مانع فعال سازی می شود، ازجمله رفتارهای فرار و اجتناب تمرکز می کند.در واقع BA ، مبتنی بر این فرض است که مشکلات در زندگی افراد آسیب پذیر باعث کاهش توانایی های آنها برای تجربه کردن پاداش مثبت از محیطشان می شود، و در نهایت منجر به نشانه ها و رفتارهایی می شود که ما آن را به عنوان افسردگی می شناسیم.[1]

 

 

شاخص توده بدني[2]

شاخص توده بدنی مقیاسی برای اندازه گیری میزان تناسب وزن نسبت به قد فرد است. این شاخص از طریق حاصل تقسیم وزن بر مجذور قد فرد محاسبه می شود. روش های مختلفی برای اندازه گیری شاخص توده بدنی استفاده می شود به جز تقسیم وزن بر قد که آن هم می تواند مقیاس های مختلفی داشته باشد.[3]

شاخص توده بدنی یا   [4]BMIسنجشی آماری برای مقایسه وزن و قد یک فرد است. در واقع این سنجش میزان چاقی رااندازه گیری نمی‌کند بلکه ابزاری مناسب است تا سلامت وزن فرد با توجه به قدش تخمین زده شود. این شاخص در بین سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۵۰ توسط آدولف کوتله دانشمند بلژیکی ابداع شد كه به آن شاخص كوتله نيز مي‌گويند. در بسیاری از جاها از شاخص توده بدني برای مشخص کردن اضافه وزن و کسر وزن استفاده می‌شود.شاخص توده بدنی از طریق تقسیم وزن فرد به کیلوگرم بر توان دوم(x²)  قدش به متر بدست می آید و فرمول محاسبه آن در سیستم متریک چنین است:

 

منحنی شاخص توده بدنی مناسب.

 

وضعيت‌هاي مختلف در شاخص هاي توده بدني

حدود شاخص توده بدني

وضعيت

كمتر از 16.5

كمبود شديد وزن

از 16.5 تا 18.5

كمبود وزن

از 18.5 تا 25

عادي

از 25 تا 30

اضافه وزن

از 30 تا 35

چاقي نوع 1

از 35 تا 40

چاقي نوع 2

بيش از 40

چاقي نوع 3

 

 

BMI  مناسب گروه‌های سنی مختلف

ü     ۱۹-۲۴ سال = ۲۲

ü     ۲۵-۳۴ سال = ۲۳

ü     ۳۵-۴۴ سال = ۲۴

ü     ۴۵-۵۴ سال = ۲۵

ü     ۵۵-۶۴ سال = ۲۶

ü     ۶۵ سال به بالا = ۲۷

 

 

 

تصوير ذهني بدن

 

تصویر بدن[5] واژه‌ای ذهني و انتزاعی است که در برگیرنده اطلاعات، احساسات و ادراکات آگاهانه و غیرآگاهانه شخص در مورد بدن می‌باشند. این مفهوم، متشکل از احساسات فردی در مورد اندازه، جنس، عملکرد و توانایی بدن می‌باشد. تصویر ذهنی بدن از زمان تولد در انسان شکل می‌گیرد و همزمان با رشد فرد کامل شده و در طی مراحل زندگی فرد تغییر می‌کند و به علت احتمال ارتباط آن با اختلالات تغذیه‌ای و اختلالات روانی و کاهش اعتماد به نفس، اهمیت زیادی دارد. تغییر تصویر ذهنی بدن در پی تغییرات قابل مشاهده یا غیرقابل مشاهده در بدن می‌تواند تاثیر زیادی روی شخصیت فرد داشته باشد.

تصویر ذهنی بدن از دو بعد تشکیل شده است: بعد ادراکی (ارزیابی فرد از اندازه‌های بدنش) و بعد احساسي (نگرش فرد در مورد شکل اندامش). هنگامی که فرد ظاهر خود را از معیارهای مطلوب یا ایده‌آل پایین‌تر بداند، ممکن است با احساسات و نگرش‌های نامناسب نسبت به خود مانند عزت نفس یا اعتماد به نفس پایین و یا افسردگی و نيز با افت تحصیلی در مدرسه مواجه گردد. عدم رضایت از وزن یا ابعاد بدن احتمالاً رفتارهای مخاطره‌آمیزی از نظر سلامتی مانند رژیم‌های غذایی نادرست را در پی دارد که دریافت ناکافی مواد مغذی را در این گروه افزایش می‌دهد. برخی از افراد اشتغال ذهنی مداومی درباره ظاهر جسمانی خود دارند و علیرغم طبیعی یا تقریباً غیرطبیعی بودن ظاهر جسمانی، ترس مفرط و نگران کننده‌ای از زشت یا غیر جذاب بودن خود گزارش می‌کنند.[6]


[1] . مرجع روان‌شناسي «روان بنيان»

[2] . دانشنامه آزاد ويكي پديا

[3] . http://echortke.ir

[4] . body mass index

[5] . Body Image

[6] .سايت علمي ايران تحقيق (http://www.irantahgig.ir)